-Milli Piyango bileti aldım.
-Okadar umutlu olma.
-O kadar ümitsizim yani
-Evet :D

Kim olduğumu bilmiyorum
ne yaptığımı bilmiyorum
kim olacağımı bilmiyorum
ne yapacağımı bilmiyorum.
Bir hiçlikten geliyor yaşamım sanki.
Çevremdeki soğuk yüzler, Beni görmeyen soğuk bakışlar
İçimi nasıl keskin bir buz gibi deliyor bilemezsin.
Sessizken, nasıl haykırıyorum, duyamazsın.
Gülüyorken, nasıl ağladığımı göremezsin.
Böyle olmayı kimse istemez,
ben de istemedim.
Öteki olmayı...
ama hayat bu, ne diyebilirsin...

Bir ilmekle doğduk, ilk sıramız bazen yamuk yumuktu. Ama daha öğreniyorduk. Sıraları birleştirdik. İlmek ilmek örüyorduk, kendimizi. Yaşamda araya bazen renkli yünleri karıştırdık bazen sökmek istedik ama yapamadık. İlmekler boy boy geçince, şekilleniyordu yaşamımız. Kimi zaman bir atkıya kimi zaman bir bereye benzetiyorduk ama sonunda neye benzeyeceğini biz de bilmiyorduk. Bunun için amaçlar ve hedefler koyduk kendimize, kimisi bir kazak kimisi bir atkı yolundaydı. Emekle işlenen bu yol bittiğinde ise, kiminin ah ne güzel örmüş diye bakacağı ve iç çekeceği, kiminin çok rüküş diye başından atacağı bir şeye benziyorduk. Tek bildiğimiz, onun bir miras olarak kaldığıydı. Kimisi kendine örnek alacak ve kendi atkısını işlerken boynuna sım sıkı dolayacak, kendini koruyacaktı, kimisi ise eskidiği için çöp kutusuna atacaktı…
Hayat yün topaklarından işlemeli bir atkıya dönüşür. Dikkat et yanlış örme, yoksa hayatın örtüşür.Aslında her ilmek ilmek örmek, ilmek ilmek öldüğün anlamına gelir :) Atkının da bir sonu var :)

Elimdeki göz yaşları kana döndü ve can verdim üzüntüye...kanımla .artık canlı canlı ölüyorum ..
Çok yetenekli olmayı beklemiyorduk sadece özel bir kılınışımız olsun.. bir hışımla gelip aceleyle gittiğimiz dünyada küçücükte olsun bir yerimiz olsun. ama elimizden aldılar ve gittiler kocaman hayaller … umut romanlarda hep gökyüzündedir bir ışık demeti halinde ama bizim bomboş satırlarımızdaydı.anlaşılmadığımızı ve anlatamadığımızı biliyorduk benliğimizi… ve kağıda dökülen her harf , her söz bizi yansıtıyordu bu kadar kalabalıktık yalnızlığın içinde bile… binlerce harfimiz her geçen gün şans diler bize, bir sonraki gün bir önceki gün gibi olmasın diye…

Bir parkta oturuyordum. Kuğular, sessizce yüzüyorlardı.

Kuğu önündeki küçük kızın ekmeğine bakıyordu.Sonra, aniden baan dönmüştü, uzaklardan.Çok mu belli oluyordu, mutsuzluğum? Aslında ben avunuyordum. gözleri yanda olduğu için en yakınındaki kıza bakıyordu. Elinde ekmek parçası olan kıza. Kafası bana dönüktü. ama gözleri yandaydı.Kandırıldığımı hissettim. Etrafı, zarafetiyle büyüleyen ördekler sıra sra çevreledi.Su, dalgalandı. Son anda gözümün bulanıklığını farkettim. Onca şey, sadece önüme attığım ekmekleri yiyen güvercinlermiş.

İşte tam o an, 'dalga' geçtiğini anladım. Çünkü, sudaki 'dalga'lar bir şeyin hareketi demekti.Hareketsizliği savunan bir hareket, ancak 'dalga' geçebilirdi.